Odpowiedź forum utworzona
-
Wpisy
-
Witam!
A mnie kumpel saksista powiedział, że na saksach i kijach nie da się grać podwójnym i koniec… A ja tak sobie myślę, że jeśli masz odpowiednie wyobrażenie w głowie, to można przeszkoczyć każde ograniczenie – nawet te, które narzuca instrument sam w sobie… Ktoś mądry to kiedyś powiedział… pewnie Chuck Norris 😀
Pozdrawiam!
Ale da się oczywiście grać podwójnym i potrójnym na wszystkich blaszakach…
Cześć!
A więc…
prof. Zdzisław Stolarczyk – puzon basowy NOSPRU-u, wykładowca krakowskiej AM, nauczyciel w szkołach muzycznych w Bielsku-Białej?, solista, kameralista – człowiek, który na zdobywanie wiedzy u największych na świecie wydał niewyobrażalną ilośc kasy, po to tylko, żeby potem dzielić się tą wiedzą z innymi (to jest gość, kurczę).
To, czy „wywali” przykładowo Twoją grę zalezy od tego na jakim poziomie jesteś (jesteś studentem, więc pewnie na wysokim), i co już wiesz z tego, co będzię Ci mówił. Ja byłem 2 razy na mini-warsztatach prowadzonych przez niego. Rzeczy, o których się dowiedziałem trzy lata temu były dla mnie sporą rewolucją (pomimo tego, że już wcześniej miałem jakieś tam teoretyczne wiadomości). Drugie spotkanie (parę dni temu) tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że jego poglady na grę na blaszaku są jedynymi słysznymi na świecie :).
Co preferuje?
Hmm, chyba ogólnie można powiedzieć, że propaguje amerykańską szkołę gry, czyli kompletny luz i całkowitą naturalność we wszystkich aspektach trąbienia. Ja bym to streścił tak:1. Stoisz na dwóch nogach 🙂
2. Jesteś całkowiecie luźny.
2. Oddychasz „wszystkim”, co Ci Bozia do środka wsadziła 🙂
4. Nie opierasz się na niczym, poza słupem powietrza. Przepona tylko do wdechu i koniec!
5. Twój „ansatz” (zadęcie) jest jak najbardziej naturalne (nie układasz warg – przykładasz do ustnika takie, jak masz „zwyczajnie” ułożone).Wiesz, niby wszystko to jest oczywiste, ale dopiero spotkanie z takim człowiekiem uzmysławia Ci, jak bardzo taki sposób gry jest potrzebny i pożyteczny. No i, jakbyś dobrze nie grał, to zawsze znajdą się jakieś błędy :).
Do tego trzeba dodać, że Prof. Stolarczyk jest sympatycznym, bezpośrednim i „normalnym” gościem, którego zaangażowanie w „zrobienie czegoś” z jednym uczniem jest przeogromne.
Niestety, w wielu przypadkach (ba, prawie we wszystkich) profesor nie jest w stanie nic zrobić w czasie jednych konsultacji, sprawa się komplikuje, gdy ma się parę złych nawyków w grze, np. tak jak ja – 11 lat „nie do końca” świadomego grania 🙁
Ale za to mam teraz potężnego kopa do pracy 😀 😀Polecam i pozdrawiam!
Witam!
O Stańce:
Studencie, masz 100% racji, co nie zmienia faktu, że za nim nie przepadam 😀O Sołdrzyńskim:
Nie wiem w ogóle po co porównywać go z Majewskim (przecież to dwa różne typy artystów). Obaj są zawodowymi muzykami, a ich upodobania muzyczne, rózne okoliczności sprawiły, że jeden jest zmuszony ciągle pokazywać wysokie umiejętności techniczne, a drugi nie… I tyle. A to, że bardziej lubię Majewskiego nie ma nic wspólnego z jego techniką (jednak zaręczam wam, że też potrafi wymieść:)).
Przypominam, że to czy gość zagra c 4 nie świadczy o jego klasie muzycznej – Davis miał jedną 1/4 techniki Wyntona, a nie powiecie, że był gorszym trębaczem (ja nie powiem, choć za Davisem za bardzo nie przepadam:-D)…Pozdrawiam!
Cześć!
Co sądzę o STAŃCE:)?
Nie podoba mi się za bardzo jego styl gry i nie lubię takich free odlotów. I tyle…
Poza tym, (to moje osobiste zdanie) jest on na dalekim miejscu w światowej czołówce jazzmanów. Tak naprawdę jeszcze dużo czasu upłynie zanim jego nazwisko będzię rozpoznawane przez fanów jazzu (i samych jazzmanów) na wszystkich kontynentach. Owszem, znajduje się w europejskiej czołówce, ale żeby tak naprawdę zaistnieć w jazzie, to wiadomo… USA :-D…Już czekam na głosy oburzenia i stos 😡
Jakby co – nie znam się… 😀
Pozdrawiam!
Od razu mówię, że ja nie wiem – zbyt mało pograłem rzeczy z najwyższej półki :-D.
Tak naprawdę wszystkie utwory są najtrudniejsze – nie ma łatwych utwórów (w każdym poza techniką jest „muzyka”, z którą trzeba się zmierzyć).
Może być tak, że zagrasz bezbłędnie Haydna, a wyjdzie 10-letnie dziecko, zagra „Świnki trzy” i tam będzie 100 razy więcej muzyki, niż w Twoim wykonaniu. A ty choćbyś pekł, to tak muzycznie nie zagrasz „świnek” i to wtedy będzie Twój najtrudniejszy utwór. Różnie więc to bywa 😀 …Pozdrawiam!
Witam!
Nie ma złotego środka – po prostu powolutku „da-ga”, „da-da-ga” jak
najbardziej miękko na jednym dźwieku i po skalach w całym rejestrze (cały czas pamietać o dmuchaniu!!!).Mnie np. potrójne tak naprawdę odpaliło jakieś 2 tygodnie temu (po 11 latach gry!!!) – wystarczyły dosłownie 4, 5 dni spędzone na „uporządkowaniu” artykulacji, spokojnym poprawieniu błedów i powolnej synchronizacji z paluchami w kilku układach. Po zrobieniu dobrego podstawowego „potrójnego” warsztatu postęp jest naprawdę błyskawiczny. Po paru dniach rozpędzania „potrójnej” wariacji w „Karnawale” w tej chwili osiągnąłem tempo 200 (licząc normalnie „ósemkami na 6/8”:)) poprawnego grania. Nie chodzi mi o chwalenie się (i tak nie jest to jakieś zabójcze tempo), ale o uzmysłowieniu koledze, że odrobina „powolnej” pracy przynosi w tej dziedzinie bardzo szybkie efekty.
Cierpliwości i upodobania do wolnych temp życzę przyjacielowi!
Pozdrawiam!
Cześć!
No rzeczywiście, Sandoval w czasie gry nie wygląda na zbyt rozluźnionego (no ale jak się pociska czasami nawet w okolicach c5 :)). Seba jest dla mnie siłowy w tym sensie, że stara się grać rzeczy, które chyba są dla niego za ciężkie (w ogóle są cholernie ciężkie). Dla mnie to on jest taki spięty misiek, który gra trochę przyciężko i bez zbytniej finezji. Ale nie przeczę, że jest dobrym trębaczem, spoko – po częsci chciałbym tak umieć grać rozrywkę. Tylko dziwi mnie sytuacja, że w kraju „istnieje” na rynku praktycznie jeden trębacz sesyjny, który nie jest jakimś wybitnym muzykiem; jestem przekonany, że lepsi muzycy nie mogą się przebić, bo funkcjonuje jakiś popieprzony układ (ale to moje własne teorie spiskowe :-D).
Co do Roberta Majewskiego – praktycznie nie wiedziałem kto to jest aż do wakacji. Cholernie konkretny człowiek, na pierwszy rzut oka może nawet wydawać się oschły i niesympatyczny, ale jak usłyszałem go na scenie, to odpadłem. Wrażliwość, świeżość, świetna technika, opanowanie (brak „złych” jazzowych manier)… a facet w ogóle jakoś tak nie wygląda na muzyka :). I też, nie wiem dlaczego, nie jest super szczególnie znany (tylko Stańko i Wojtasik ciągle, dżizus…)
Pozdrawiam!
Witam!
A mnie Seba Sołdrzyński jakoś za bardzo nie pasuje. Też widziałem go na żywo i …niby w porządku, ale dla mnie jakiś taki „siłowy” jest. Kurczę …no i którego kanału byś nie wrzucił, to wszędzie „napieprzający” Seba do mnie gra…
A JA CHCE W KOŃCU JAKĄŚ NOWĄ TWARZ TRĄBKI NA NASZYM ZDECHŁYM RYNKU MUZYCZNYM!!!!!!!!!!!!!!!!!! 😀
CHOLERA, ĆWICZYĆ LUDZIE…!!!!!!!!!!!! 😀
Dla mnie number one w Polsce to Robert Majewski – wyważenie w grze, piękna fraza, ciepła barwa (mistrz flugela!).P.S
Radzę nie porównywać Seby do Maurice’a Andre i Wyntona – to jednak inna klasa, dla polskich muzyków na razie nieosiągalna (nie wiem, dlaczego tak się dzieje) i troszkę inne rejony muzyczne…Pozdrawiam!
