Odpowiedź forum utworzona
-
Wpisy
-
Drogi Jazziku
Nie twierdzę wcale, że znajomość skal i harmonii jest nieistotna (co więcej – jest ona konieczna, żeby kiedyś grać sensowne solówki osadzone na dziwnych akordach). Chodzi mi o to, że jesli nie jest się pewnym harmonii, to można polecieć solówkę na wyczucie, a tu niestety konieczny jest feeling.
Tak przy okazji: co się dzieje na rozrywce w Katowicach (gdzieś słyszałem, że Wojtasik niby już nie wykłada trąby, a w internecie nic nie ma)?
Pozdrawiam gorrrrrąco!
Ja Ci powiem tak:
Pisanie solówek wg mnie nie jest złe, pod warunkiem, że robi się to tylko w celu ćwiczenia. Odgrywanie na koncercie napisanego wczesniej sola jest zazwyczaj od razu wyczuwane przez publikę, a lud bardziej niż właściwe nutki docenia spontaniczność i szczerość na scenie (no chyba, że chodzi ci o granie na weselu, albo podobnej imprezie:)). Drugą sprawą jest to, że granie gotowych solówek na koncertach w ogóle nie rozwija. Vinnie Colaiuta (żywa legenda perkusji – przyp. red.) powiedział kiedyś „No risk – no progress”; chodzi o to, że jeśli nie decydujesz się na podejmowanie wyzwań, to muzycznie stoisz w miejscu. Przecież nikt nie powiedział, że wszystkie dźwięki w solówce muszą być zgodne z harmonią (oczywiście wiele zależy od wykonywanego stylu), należeć do odpowiedniej skali, itd.! Jeśli nie masz dokładnie „harmonicznie” obczajonego chorusu, albo masz po prostu harmoniczne braki, to dobrze osłuchaj się z akompaniamentem, wejdź na scenę i leć na intuicję! Jeśli urodziłaś się z feelingiem, to dasz sobie radę, a solówka będzie miała logiczny przebieg. Zresztą nie trzeba od razu wciskać w solówkę nie wiadomo ile dźwięków, a w razie czego trzymaj się pewnych nut i po prostu rób z nich muzykę. I pamiętaj – najważniejsza jest fraza. Jeśli zbudujesz ładne frazy – stworzysz muzykę, a wtedy już wiele może Ci zostać wybaczone.
Pozdrawiam!
ZASTRZEGAM SOBIE PRAWO DO STWIERDZENIA, ŻE WCALE SIĘ NIE ZNAM NA TYM, CO PISZĘ 🙂
Nie wiem, czy temat jest jeszcze na czasie… no ale jak pytacie
Grałem kawał czasu na jupiterze i do tej pory zastanawiam się jak tu przeprowadzić zamach bombowy na fabryke tych instrumentów…:)
Trąba (może nie był to najwyższy model, ale NÓWKA) po dwóch miesiącach od zakupu zaczęła tracić lakier (bez powodu). Nie wiem jak to mozliwe, ale po kilku nastepnych tygodniach tłoki zaczęły pracować jak w zaśniedziałym polmuzie (przy regularnym oliwieniu).
Do tego baba w sklepie nie strzeliła mi przy zakupie jakiegoś autografu i nie mogłem oddać tego czegoś do reklamacji (to już oczywiście nie ma nic wspólnego z jakością trabki, ale poniosło mnie, sorry :).Wprawdzie mój nauczyciel ma jupitera, z którym nie ma problemów, ale ja już będę omijał te trąby szerokim łukiem.
pozdrawiam
Polecam Yamaha 4335
Bardzo przyzwoity instrument za niewielką kasę – dobra mechanika, brzmienie w porządku, bardzo „wygodna w rękach”, i jeszcze dobrze wygląda (jeśli to ma dla Ciebie znaczenie).
No nie jest to może Monette :), ale za te pieniądze nie kupisz nic lepszego.
Stagg to straszna kaszana – taka zabawka zblizona budową do instrumentu muzycznego (miałem okazję się o tym przekonać).
Pozdrawiam!Jeśli traktujesz trąbę serio, daj spokój z saksohrnem!
Po kilkunastu minutach randki z większym ustnikiem, tego samego dnia już na trąbie zdrowo nie pośmigasz!pozdrawiam
