Odpowiedź forum utworzona
-
Wpisy
-
Hej!
Też się dołączam do błagań o te kwity :). Skądś kojarzę ten utwór, ale przekopałem zasoby i nic?!
Coś czuję, że będzie więcej chętnych – może wrzucić by je na jakiś Rapidshare albo coś w tym stylu :).Wielkie dzięki i pozdrawiam!
Witam!
Kolego Larcz, serio pisałeś o tym „powyżej c3…”? 🙂
Hehe, każdemu pewnie coś trzeszczy powyżej c3 i raczej nie jest to wina trąbki :).
Na pewno nie będzie to problem dla samego zainteresowanego, który , jak powiedział, jest początkującym trębaczem :).
Zostaję przy Jamaszce!Pozdrawiam!
PS.
Sindbadzie, nie oceniaj instrumentu, jeśli w ogóle pierwszy raz w życiu dmuchasz w trąbę. Nie można oceniać dźwięku wylatującego z rury, kiedy nie potrafi się go prawidłowo wydobyć. Poproś jakiegoś – już grającego – kolegę trębacza, niech sam podmucha i oceni brzmienie, ew. szczelność itd. Inna sprawa – przy Twoich „nietrenowanych” palcach nie masz co nawet porównywać tłoków (noo, chyba że w którejś z tych trąb zatrzymują się w połowie :)).Witam!
Kiedyś było tu chyba o ćwiczeniu piano w kontekście robienia góry.
Pozwolę sobie temat odświeżyć.Jakiś czas temu zacząłem ćwiczyć w ten sposób. Nic szczególnego – przez paręnaście minut dziennie gram sobie gamki, skale p i pp…
Zdarzało mi się kiedyś ćwiczyć piano, ale po to, żeby po prostu móc grać piano. Nigdy nie robiłem tego w celu rozwinięcia skali. A tu proszę! W tym kierunku to także działa!Nie chodzi tu o to, że pitolenie piano tak po prostu „wywołuje” wysokie granie. Chodzi tu oczywiście o kontrolę powietrza, której podświadome poprawne „zaprogramowanie” pozwala na swobodną grę wysoko i nisko. Chyba chodzi o to, że jeśli możemy utrzymać nieprzerwany pochód w piano, to to musi znaczyć, że ciągle dmuchamy, stałym ciśnieniem, prawda? A to jest klucz do „góry”.
To naprawdę ciekawe uczucie, kiedy choćby po zagraniu jednej gamki (w średnicy albo nisko) przy dynamice ppp odkładam na sekundkę ustnik, przykładam z powrotem i bez zbędnych myśli jadę F-dur od f1 do f3 i z powrotem do małego (legato) bez żadnego napięcia, zmiany pozycji warg, darcia się. Mi się to udaję raz, może dwa, pewnie dlatego, że poprawne odruchy jeszcze się nie „ułożyły” i po chwili mózg ustawia nas w poprzedniej, „złej” pozycji.
Gadam o tym dlatego, że to cholernie prosta metoda jest, która daje zauważalne efekty i nieprzekonanym może się przydać.
Zostaje jeszcze kwestia siły mięśni warg itd. Tu świetnie sprawdza się u mnie Caruso – gram tylko pierwsze interwałowe ćwiczenie codziennie – tak jak „stoi w piśmie” 🙂 i to też daje efekty. Wytrzymałość gęby rośnie.
I teraz czas na załatwienie własnych interesów :):
Czy też bawicie się regularnie w to piano? Z jakimi „wytrzymałościowymi” ćwiczonkami to łączycie? Ile dziennie?
Dr Marcin, zgłoś się! 🙂Zaznaczam, że nie mam „snajperskich” ciągot, ale swobodne, eleganckie, klasyczne granie do f, g3? Czemu nie! 🙂
Pozdrawiam!
PS
Czekam na opinie i rady!Witam!
Heh, a jaka jest definicja „zawodowego” muzyka? Co trzeba zrobić, żeby móc tak o sobie mówić? Może należy sobie zrobić 5 dyplomów, kupić instrument od Monette, a może nie wolno się nigdy mylić w grze? Hehe, trochę więcej dystansu życzę wszystkim „zawodowcom” – prawdziwi profesjonaliści unikają takiego gadania o sobie, nie chwalą się gażami i nie przeżywają klimatyzowanych tramwajów. Udało mi się kilku prawdziwych profesjonalistów w moim „amatorskim” 🙂 życiu spotkać – są oni normalniejsi i skromniejsi niż niejeden uczeń szkoły muzycznej i członek festiwalowej orkiestry dętej :).
Piszę dlatego, że Wy ciągle o tych „dobieranych zawodowcach”, a tak naprawdę nie wiadomo o kogo w zasadzie chodzi. Dyrygent zaprosił sobie kilku muzyków, którzy są po prostu instrumentalnie sprawniejsi niż „etatowi” członkowie, po to, żeby muzyka była lepsza… Gdzie tu problem? Idiotyczne to wszystko jakieś…
Pozdrawiam!
PS
Tak w ogóle – 6 stów za dwie próby i wyjazdowe granie to nie jest nie wiadomo jaki szał :). Nie ma się czym chwalić, hehe… 🙂Witam!
Jednak srebrna czwórka od Yamahy wygrywa z tą konkurencją. Bacha 300 miałem w ręku parę miesięcy temu nie robi ona szału, nie ma sensu kierować się tym, że Bach to Bach, że robi świetne Stradivariusy itd. Jeśli chodzi o Getzen, to robi podobno fajne trąby, ale te z najwyższej półki… To samo King – te modele za 2500 zielonych to przepiękne „jazzowe”:) instrumenty (kto na nich grywał!!).
A ta Yamaszka (ale GS) to naprawdę porządna rzecz. W odróżnieniu od konkurentów po niej nie widać przy pierwszym spojrzeniu (hehe, w ogóle nie widać), że to jakiś model nieprofesjonalny, ktoś poszedł na łatwiznę itd. Widać dbałość o szczegóły, świetnie wykończona, świetny lakier no i blacha, do której za tę cenę nie można się przyczepić. Ta trąba nadaję się do normalnego, koncertowego grania. Pewnie, że można najgorsze rzeczy na Yamahę mówić, ale wytwórcom tych trąb nie można zarzucić lekceważenia klienta. Bardzo dobra mechanika, dobre brzmienie, fajne wykończenie. Można z czystym sumieniem powiedzieć, że jest to porządny szkolny model trąby, z którego wiele można wydobyć. Wracając do tego Bacha – dla mnie to taka lekko toporna konewka, nie obrażając żadnego z jej właścicieli :).
Polecam Yamahę, Getzena nie znam za bardzo, a Bach przereklamowany :).
Pozdrawiam!
Witam!
Prawdę mówiąc to trafniej potrafię rozpoznawać gitarzystów, saksiarzy i bębniarzy :), no ale jak już gadamy o trąbach…
Klasyka – nie do podrobienia są: Timofei Dokszicer, Maurice Andre.
Jazz: jasne, że Baker, Miles, Dizzy z tłumikiem 🙂 (jednak nie jestem fanem ich brzmienia:)), ale i nieraz trafię w Clarka Terry’ego, Arta Farmera :). Nie można nie rozpoznać Randy’ego Breckera (zwłaszcza, kiedy odpali jakiś efekt:)).
Można, i pewnie bez trudu (w końcu jaki mamy wybór?:)), wyczaić każdego z Polaków – Stańkę i Wojtasika to już chyba w 100%.
Dla mnie niedoścignione brzmienie jazzowe to chyba jednak Clifford i Lee Morgan, a w klasyce pewnie Wynton (goni go powoli Nakariakov). Z drugiej strony – za mało słucham trębaczy, by posiadać już betonową opinię, więc pewnie niebawem znajdę kolejnych faworytów.
Jak zwykle polecam pana Seana Jonesa, który zastrzelił mnie kiedyś swoją płytą „Roots” :).
Pozdrawiam!
