Wykorzystanie aparatów oddechowych w pracy dęciaka

Relacja z wykładu przeprowadzonego przez pana Ardasha Marderosian’a (USA) w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Chełmnie – 10. V 2003. Wykład połączony z kilkoma lekcjami trwał około 120 minut. W tym czasie pan Ardash pokrótce opowiedział o swojej metodzie nauczania gry na instrumentach dętych oraz zaprezentował kilka aparatów, których używa w swojej pracy. Pokazał między innymi: anestezjologiczny worek oddechowy, kilka spirometrów kulkowych, spirometr tłokowy, rant z rączką oraz przyrząd zwany BERP…

W dniu 10. maja 2003 roku w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. G.G. Gorczyckiego w Chełmnie odbył się wykład pt. „Wykorzystanie aparatów oddechowych w pracy dęciaka” prowadzony przez pana Ardasha Marderosian’a (USA). Pan Ardash Marderosian jest wybitnym profesorem i muzykiem – puzonistą z USA. Ma ogromne doświadczenie w pracy ze studentami. Z dużym powodzeniem pomaga nie tylko puzonistom, ale wszystkim dęciakom a także grającym na instrumentach dętych drewnianych. Metoda nauki stosowana przez niego jest oparta w dużej mierze o metody zawarte w pracy Arnolda Jacobs’a pt. „SONG AND WIND”. Wykład połączony z kilkoma lekcjami trwał około 120 minut. W tym czasie pan Ardash pokrótce opowiedział o swojej metodzie nauczania gry na instrumentach dętych oraz zaprezentował kilka aparatów, których używa w swojej pracy. Pokazał między innymi: anestezjologiczny worek oddechowy, kilka spirometrów kulkowych, spirometr tłokowy, rant z rączką oraz przyrząd zwany BERP. Podkreślał kilkakrotnie w czasie swojego wykładu, że ogromną rolę w procesie nauczania spełniają wizualne wrażenia ucznia. Stwierdził, że wyobrażenie brzmienia ułatwia przekazanie go słuchaczowi za pomocą instrumentu muzycznego. Aby ułatwić uczniowi tworzenie sobie tego wyobrażenia stosuje się w procesie nauczana aparaty oddechowe. Ich wykorzystywanie ma prowadzić do uzyskania efektu końcowego, którym jest przejście z myślenia o tym jak grać, do myślenia o tym co grać, czyli do tworzenia muzyki. Tylko dojście do automatyzacji procesu gry pozwala muzykowi w czasie wykonywania dzieła muzycznego na skupienie się wyłącznie na artystycznych aspektach danej produkcji. Bardzo trafnym było stwierdzenie pana Ardash’a, że gramy po to by tworzyć muzykę, a nie po to by unikać błędów. Właśnie w momencie, gdy muzyk skupia się na tym, by w procesie wykonywania utworu nie popełnił jakiegoś błędu lub błędów ( tekstowych, emisyjnych lub technicznych) pojawiają się największe trudności. Wtedy wykonanie jest walką z problemami i nie daje słuchaczowi pozytywnych wrażeń estetycznych, o które tu właściwie chodzi. Dlatego też, należy błędy wcześniej wyeliminować, by nie przeszkadzały w czasie wykonania estradowego.

Według Ardash’a Marderosian’a najważniejszy jest oddech. Tylko, gdy prawidłowo oddychamy podczas emisji dźwięku mamy możliwość swobodnego grania. Podnosząca się klatka piersiowa w czasie wdechu, tak jak przy normalnych życiowych czynnościach, jest najważniejszym sygnałem potwierdzającym prawidłowe oddychanie w czasie gry. Instrument dęty jest silnym bodźcem, który blokuje prawidłowy proces oddychania. Uczeń przykładając instrument do ust z reguły zaciska się, spina się wewnętrznie i nie jest w stanie wydobyć ładnego dźwięku. Przyrządy oddechowe pomagają stymulować prawidłowe oddychanie w czasie gry. Ich wykorzystanie w czasie ćwiczenia sprawia, że ćwiczący poprzez bodźce wzrokowe tworzy sobie wyobrażenie procesu gry. Zapamiętuje wtedy stan swojego organizmu podczas prawidłowego oddychania przy emisji dźwięku. W czasie lekcji pan Ardash mówił kilkakrotnie ?Nie zwracajcie uwagi na kiksy. One nam nie przeszkadzają. Skupcie się na oddychaniu i muzyce, a unikniecie kiksów? Zadziwiającym był fakt, że uczeń będący właśnie nauczanym, po tej uwadze przestawał kiksować. Wielokrotnie poprzez pracę z oddechem i rozluźnianie ucznia pokonywał jego problemy dźwiękowe i artykulacyjne nic o tych problemach wcześniej nie wspominając. W pracy ze studentami wykorzystywał także techniki polegające na tym, że kazał powtarzać głosem dość skomplikowane ciągi sylab zaśpiewane na jednym lub na kilku różnych dźwiękach. Ćwiczenie to pomagało studentowi rozluźnić się i w ten sposób pokonać problemy artykulacyjne. Mówił, że często każe studentom wpierw śpiewać fragment, który maja za chwilę zagrać, bo to ćwiczenie pomaga lepiej oddychać. W każdym niemal przypadku proponował grę na ustniku. Według niego w procesie nauczania przede wszystkim chodzi o naśladownictwo nauczyciela i w efekcie o uaktywnienie muzyczne ucznia.

Oto kilka z przyrządów które zademonstrował: Budowniczy oddechu, Spirometr kulkowy, Spirometr tłokowy, Rant ustnika z rączką, BERP. Na zakończenie relacji, chciałbym z przykrością stwierdzić, że na wykład Pana Ardash’a przybyło niewielu nauczycieli i studentów. Świadczy to o słabym zainteresowaniu grą na instrumentach dętych blaszanych w naszym kraju i o przeciętnie niewysokim poziomie gry na tych instrumentach w Polsce. Chcielibyśmy to zmienić.

Zbigniew Zygmunt

Uwaga: Przeglądając stronę akceptujesz naszą Politykę Prywatności BRASSerwis.pl 2001 - 2017 Wszystkie prawa zastrzeżone.

lub

Zaloguj się używając swojego loginu i hasła

lub     

Nie pamiętasz hasła ?

lub

Create Account